Semalam aku terdengar makcik aku beritahu esok ada orang nak masuk
meminang. Katanya orang kampung sebelah. Tapi siapa pulak yang berkenan kat
aku yea? Setahu aku cuma ada tiga kampung aje yang berjiran dengan kampung
aku ni, Kampung Senduduk, Kampung Lalang, Kampung Pakis. Seingat aku kat
Kampung Senduduk takde pulak anak bujang teruna yang hensem. Yang ada cuma
budak-budak yang belum mumayyiz. Takkan aku nak kawin ngan budak2 pulak
kot. isshh…merepek je. Kat Kampung Lalang tu banyak laa orang bujangnya.
Macam-macam jenis bujang ada. Bujang trang tang-tang, bujang expired,
bujang senang dan macam-macam lagi laa. Tapi yang tak bestnya, semuanya
malas-malas belaka. Sebab tu kampung tu dapat nama Kampung Lalang! Sebab
lalang ialah tanaman utama merangkap perhiasan kat halaman rumah diaorang!
Kalau bujang kat kampung tu la yang nakkan aku, alamat kurus kering la aku!
Aa..tinggal satu kampung je lagi…Kampung Pakis. Yang ni ok sikit.
Sebabnya paku pakis banyak tumbuh melata. Senang nak buat sayur. Tapi kalau
hari-hari makan lauk paku pakis, tak best jugak. Sape ada kat kampung tu
yek…mmm. Macam takde aje. Alamak!!! Oh tidak! Takkan pulak dia tu! Tapi
dia aje laa yang tak de bini kat kampung tu. Iee…apa aku nak buat
ni…kalau betul la dia yang nak pinang aku, abis laa aku!!!
Esoknya, pagi-pagi lagi rombongan meminang dah sampai. Aku tak abis
mandi lagi pun. Orang kata sejuk…apa tak sejuknya, baru pukul 8
pagi dah datang! Macam mintak sarapan aje.Tak tau malu betul!
Berbakul-bakul aku menyumpah kat dalam hati. Aku berdoa mintak
dijauhkan orang yang paling aku takuti tu datang meminang! Masa aku
lalu nak masuk bilik, sempat jugak aku mengintai kat celah lubang
tepi tangga. Ya Allah…macam nak meletup isi perut aku menengok
orang yang datang. Tepat sekali dugaan aku…kenapa laa engkau! Dah
tu pinang untuk diri sendiri pulak tu!
Setelah berhari-hari aku bersauna airmata, hari yang dinantikan pun
tiba. Bukan aku la…tapi keluarga aku. Mak bapak aku punyalah
berseri-seri. Happy semacam aje. Maklumlah nak terima menantu.
Kaya-raya pulak tu. Siapa tak ndak. Semua kakak dan abang aku sibuk
memuji,”…bertuah laa kau Usu…untung adik kita ni…” Boring aje
aku dengar. Rasa nak plaster mulut diaorang. Tak kesian langsung kat
aku. Benci, menyampah, meluat aku! Aku pulak, lepas mak bapak aku
terima aje pinangan orang yang tak sedar diri tu, terus balik JB. Tak
balik-balik sampai laa hari ni. Hari aku dipaksa kawin. Kalau tak
kerana di`warning` mak aku, “kalau Usu tanak kawin, toksah
balik-balik sini lagi!”..dah lama aku lari bawak diri. Kalau kena
pegi Iraq ke, Acheh ke…aku sanggup daripada jadik bini malaun ni!
Sampai hati mak bapak aku…tak tanya aku pun…nak ke tanak. nasib
baik aku takde pakwe. Kalau tak kesian pakwe aku…
Masa aku dengar suara orang lelaki bagi salam kat pintu bilik,
tangisan aku makin kuat. Meraung macam kena gigit semut api. Habis
mekap aku cair. Apalagi bila nampak malaun tu masuk. Tapi pesal dia
pakai baju Melayu ngan kain pelekat je? Tetiba aku ternampak seorang
pemuda yang fuhh…hensemnya! Ada kumis nipis, hidung mancung, tinggi
lak tu. Eh..pakai baju pengantin?! “Usu, ini laa laki Usu. Dia baru
balik dari Jepun kelmarin,” kata mak aku. Aku dengan penuh segan silu
mencium tangan suamiku. Dan kucapai tangan Pak Dol. Maafkan aku Pak
Dol…pak mertuaku!


